Blijf jij doorgaan?

Een eenvoudige vraag, maar voor mij eentje met grote gevolgen. Meestal vragen mensen of ik mijn grenzen kan bewaken, of ik niet te ver ga, of ik goed “nee” kan zeggen. En dan antwoord je bijna automatisch ja, omdat dat nu eenmaal het gewenste antwoord lijkt.

Maar eigenlijk begon het al in mijn jeugd.
Ik ben opgevoed door een moeder die geboren is in 1941, tijdens de Tweede Wereldoorlog. De mentaliteit thuis was eenvoudig: niet klagen maar doorgaan. Huilen deed je alleen als je pijn had — en zelfs dan werd gezegd dat die pijn vanzelf overging. Verdriet, kwaadheid, frustratie: dat telde niet. Daar kreeg je geen reden voor.
Zo leer je als kind al: doorgaan, altijd doorgaan. En in mijn latere carrière als beroepsmilitair werd dat alleen maar versterkt.

Dus dacht ik jarenlang dat ik mijn grenzen goed kende. Maar de waarheid is: ik had geen grenzen. Ik duwde er telkens overheen, omdat ik nooit geleerd had hoe dat anders kon.
 

Twee reumatologen, één heel verschillende aanpak
Mijn echtgenoot en ik hadden al langer twijfels over mijn eerste reumatoloog. Hij luisterde niet echt, leek mijn klachten te minimaliseren en schoof veel af op artrose of vermoeidheid. De RA was volgens hem “onder controle”, en dus was alles oké. Maar mijn lichaam zei iets heel anders.

Dankzij het online Lotgenotencontact van de RA Liga — waar ik enorm veel steun vond — kreeg ik het duwtje om een tweede opinie aan te vragen. Zonder veel verwachtingen, want ik was ondertussen gewend geraakt dat er toch niet naar je geluisterd werd.

Maar reumatoloog nummer 2 voelde vanaf het eerste moment anders.
Hij stelde andere vragen, luisterde écht, en nam de tijd om mijn volledige dossier door te nemen. Er werden onderzoeken gedaan die ik bij de eerste nooit had gehad, zowel radiologisch als lichamelijk. Ik was verbaasd hoeveel aandacht hij had voor details. Het verschil was groot: hij wilde opduikende ontstekingen meteen aanpakken om blijvende schade te voorkomen — zelfs als mijn bloedwaarden goed waren.

Toen wist ik: bij deze reumatoloog blijf ik.

En wat bleek? Veel van de klachten die jarenlang zonder opvolging in mijn dossier stonden, pasten perfect binnen het beeld van fibromyalgie.
 

Grenzen leren kennen
Door mijn RA was ik al wat beginnen leren over rust nemen, nee zeggen en stoppen wanneer dat nodig was. Dat blijft een leerproces, maar ik geraak er. Soms ga ik ’s namiddags even slapen omdat mijn lichaam dat nodig heeft — iets wat het vroegere “doorgaan”-ik nooit zou hebben toegestaan.

Ik ben vooral dankbaar voor de duw in de rug die ik via de lotgenoten van de RA Liga kreeg. Want soms heb je een tweede, derde of zelfs vierde mening nodig.
Iedere specialist is anders, en ieder mens heeft zijn eigen definitie van “grens”.

Ik leer die van mij eindelijk kennen.

Andrea de Vogel