Verhalen over Reumatoïde Artritis

Wie kan zich beter en waarheidsgetrouw inleven dan zij die -net als wij- elke dag opnieuw met de gevolgen van reumatoïde artritis moeten omgaan? Iedereen heeft zijn verhaal. Heb jij iets te vertellen en wil je het met ons delen?

Schrijf je eigen verhaalStuur het naar ra@raliga.be . Wij publiceren jouw ervaring graag, ook anoniem/zonder foto als je dat wenst.
 
verhaal van nelly
 

Random schrijvers

-> scroll onder

Regelmatige schrijvers:

Random schrijvers:

RA krijgt mij niet klein

Greet, RA-patiënte en sedert het begin bestuurslid van RA Liga Antwerpen vzw en lid van onze redactieraad.
Eind vorig jaar ging ze in op onze oproep voor deelname aan de Stene Prize en schreef haar ervaringen neer in haar eigen verhaal.
Ze gaf ons de toestemming om haar tekst met jullie te delen.

Bedankt Greet!

3 jaren 8 maanden geleden

DE REGELS

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Een lid van de RA Liga vzw reikte ons een schitterende tekst aan van een lotgenote uit Nederland.
Yvonne beschrijft treffend, hoe het een patiënte met een chronische ziekte in het dagelijkse leven vergaat.

... Je bent niet gezond, al doe je van wel.
Je schippert steeds tussen wel en niet kunnen, tussen chronisch ziek zijn en gezond doen. ...

Ook al dateert het stuk van een tijdje geleden, het is te mooi om het niet te delen.
 

3 jaren 10 maanden geleden

OPROEP!! Vraag naar een gezonde portie succesverhalen

Hallo! 
Mijn naam is Stéphanie Borgers. Ik ben een jonge journaliste die tot voor kort schreef voor VRT Nieuws Online, nu is dat nog maar net voor het weekblad Dag Allemaal.

Ik schrijf hier voor het tweede deel van het blad, zijnde het human interest-deel. Voor dat deel ga ik elke week op zoek naar nieuwe, ontroerende verhalen. Meestal gaat het om zware getuigenissen over een moeilijke, onoverkomelijke situatie uit het leven gegrepen, zoals ziekte, een zware tegenslag, enz.

Mijn verhaal vertellen geeft me een goed gevoel

Ik wil graag mijn verhaal kwijt op de website omdat het me een goed gevoel geeft. Ik wil ook andere verhalen kunnen lezen en mensen leren kennen die in dezelfde situatie zitten. Mijn naam is Marina Demunter, ik ben 50 jaar en sinds 7 jaar zelfstandige. Heb een zoon Arne en dochter Amber. Sinds 3 jaar weet ik dat ik reumatoïde artritis heb.

RA en verhuisperikelen

Op 9 december 2013 was het eindelijk zo ver: mijn verhuis kon doorgaan. Ik kon mijn ‘spookwoning’ eindelijk, na 1,5 jaar helemaal alleen zitten, verlaten. 
Waarom spookwoning: waar ik woonde in de bossen en langs het kanaal stonden 4 grote appartementsgebouwen voor ±  85 gezinnen. Iedereen had zijn huuropzeg gekregen en moest zijn appartement verlaten hebben tegen eind 2012. Aangezien mijn toekomstige woonst niet klaar was op de vastgestelde datum (januari 2013) zat ik daar nog in mijn eentje. In de winter kwamen de verpleegsters ‘met de bibber’ naar me toe.  

Waar praten geen klagen is (een verhaal van onze noorderburen)

Opgelet: Dit is een verouderd artikel uit ons archief. De inhoud kan inmiddels niet meer van toepassing zijn.

Meestal zie je van buiten niet dat iemand reuma heeft. Bij Atty van Kerkhoven (49) zie je het wel, aan haar handen, maar vooral aan haar ronde gezicht, een gevolg van de medicijnen. De patiëntenvereniging geeft haar steun. “In mijn dagelijks leven wil ik niet steeds met reuma bezig zijn, maar het stempelt mij wel. Bij de patiëntenvereniging heeft reuma een plek, zonder dat je beheerst of je het gevoel hebt dat je erover klaagt.”